Gastauteur: Finn Logister.
Beeld: Josh Bell.
Het initiatief Fietsjemee is natuurlijk in het leven geroepen om fietsgebruik (onder studenten) te stimuleren. Naast dat dit een persoonlijke keuze is, hangt het al dan niet kiezen voor de fiets uiteraard ook af van hoe de route eruitziet. Vaak is de gemeente hier verantwoordelijk voor. De schrijver van dit artikel werkt voor de gemeente Lingewaard, dat tussen Arnhem en Nijmegen ligt. Ik werk als adviseur mobiliteit waar ik met collega’s van alles doe, zoals beleid schrijven en ontwerpen voorbereiden voor de herinrichting van kruisingen. Hierbij proberen wij de fiets ook zo veel mogelijk te stimuleren. Dat is lang niet altijd makkelijk, omdat er verschillende belangen spelen. In dit artikel zal ik een aantal van deze werkzaamheden bespreken.
Saneren fietspaaltjes
Mijn eerste project is het saneren van fietspalen. Het kan knap vervelend zijn als je na een avondje stappen aan het fietsen bent en ineens, kort na de bocht staat er een paaltje waar je tegenaan rijdt en valt. Hier blijken dus best veel ongevallen door te ontstaan; het is zelfs de grootste oorzaak van fietsongevallen buiten botsingen met andere bestuurders. Hierom heb ik alle (honderden) paaltjes in de gemeente bekeken en bepaald welke onnodig zijn. Als er toch al geen auto doorheen kan, kan het paaltje natuurlijk gewoon weg. Wanneer een paaltje wel noodzakelijk is, kan de zichtbaarheid verbeterd worden door markering toe te voegen. Daarnaast kan er een moderner paaltje geplaatst worden dat meer meebuigt, waardoor de kans op letsel een stuk verminderd wordt als je er tegenaan rijdt. Dit is een relatief makkelijke maatregel om uit te voeren.
Herinrichten straat
Een groot deel van mijn werk bestaat uit plannen voorbereiden voor de herinrichting van straten. Wij hebben als gemeente een plan waarin voor iedere weg is aangegeven hoe deze het best ingericht kan worden, bijvoorbeeld de breedte van de rijbaan, wat voor type fietspad, maximumsnelheid, etc. Op het moment dat het asfalt van een weg wordt vervangen, wordt er een plan gemaakt hoe die eruit moet komen te zien. Vaak willen we dan meer ruimte voor de fietser; het liefst willen wij een vrijliggend fietspad op alle hoofdfietsroutes. Echter is dit vaak niet mogelijk; er staan bijvoorbeeld al huizen dicht tegen de straat aan en de weg voor autoverkeer moet ook een minimale breedte hebben. Op dat moment bekijken we wat de beste optie zal zijn.
Als er grote aanpassingen worden gedaan, wordt ook de buurt betrokken om mee te denken met de plannen.
Vaak zijn hierbij ook tegengestelde belangen; op hoofdwegen willen zowel auto’s als fietsers soepel kunnen doorrijden maar aanwonenden willen de overlast van het verkeer verminderen. Aan de andere kant zijn deze bewoners dan vaak ook weer geen voorstander van maatregelen als drempels om de snelheid te verminderen. Dit kan namelijk weer tot geluidsoverlast en trillingen leiden. Bij het presenteren van plannen aan de buurt kijken weinig mensen verder dan hun directe eigen belang.
Mijn conclusie is dat je nooit iedereen volledig tevreden kan stellen, maar ik doe mijn best om de voor- en nadelen zo goed mogelijk af te wegen. En uiteindelijk ben ik als beleidsmedewerker niet verantwoordelijk; dat is de wethouder, en deze moet de keuzes dan ook verdedigen in de gemeenteraad.
